Sonsuz Us

Genç olduğum zamanlarda, orada yaşayan halk tarafından MASSHU adı verilen Doğudaki dağlarda tek başıma seyahat ediyordum, üstüne üç tuhaf sembol kazınmış gri bir kayaya yaklaştım. Bir insan boyunda ve bir boğa genişliğindeydi. Yere sabitlenmişti, ve ben onu yerinden kıpırdatamadım. Bu oyulmuş sembollerin düşmanını yenen bir bir kralın zaferini ölümsüzleştirmek için yaptırdığından başka bir şey düşünmedim, köyüm olan Bet Durrabia’dan uzaktaydım ve gece yaklaşmaktaydı, bu bölgede bulunan kurtlardan beni koruması için bu oymaların önünde bir ateş yakıp uykuya daldım. Shabatu on dokuzunun şafağın sökmesinden takriben üç saat önce, yakından gelen bir köpek veya bir kurt ulaması beni uyandırdı. Ateş köz olmuş ve bu sönmek üzere olan kızıl korlar üç sembollü anıtın üstünde dans eden gölgeler yansıtıyordu. Acele ile yeni bir ateş yakmaya çalışırken, aniden, gri kaya bir kumru gibi yavaşça havaya yükselmeye başladı. Başımı soğuk parmaklar kavramış gibi, ve ense kökümden başlayan ürperti ile korkudan nutkum tutuldu ve yerimden dahi kıpırdayamadım. Azug-bel-ya bundan daha tuhaf bir görüntü değildi, ama yine de geçmiş sanki ellerimde eridi.

O anda, yumuşak, biraz uzaktan bir ses duydum, ancak gerçekten büyük bir korku sardı beni, hırsız olma ihtimali ile titreyerek oradaki yaprakların arkasına kıvrıldım. İlkine bir ses daha karıştı, ve kısa bir süre içinde birçok siyah cübbeli adam bulunduğum yere gelerek en ufak bir korku emaresi göstermeden uçan kayanın etrafını sardı.

Şimdi, anıttaki üç oyulmuş sembolü, sanki kaya ateş almış gibi, kor gibi yanan kızıl renkli olarak açıkça görebiliyordum. Suretler hep birlikte, bilinmeyen bir lisanla, yalnız birkaç kelimesini duyabildiğim, dua ediyor veya yalvarıyormuş gibi mırıldanıyordu; yine de, ANU ruhumu affetsin!, bu ritüeller artık bana yabancı değil.

Yüzlerini göremediğim veya tanımlayamadığım bu suretler, bu dağ gecesinde keskin bıçakları ile havada soğuk parıltılar yayarak vahşi dönüşler yapmaya başladılar.

Uçan kayanın altından, tam toprağa oturduğu yerden, bir yılanın kuyruğu yükselmeye başladı. Bu şimdiye kadar gördüklerimden çok daha büyüktü. En dar kısmı iki insanın bileği kadardı, ve yerden yükseldikçe ardında bir ikincisi de onu takip ediyordu, her ne kadar birincisinin sonu görünmese de çukurun dibine ulaştığı anlaşılıyordu. Birçok başkaları da onları takip etti, ve bu kadar çok ve güçlü kolların baskısı altında yer titremeye başladı. Şimdi artık, gizli bir gücün hizmetçileri olduklarını anladığım, Rahiplerin nağmeleri daha gürültülü ve neredeyse isterik gibi olmaya başladı.

Saklanarak sahneyi seyrettiğim toprak aşağıya doğru hafifçe gelen bir madde ile ıslandı. Islaklığa dokunduğumda onun kan olduğunu anladım. Korku ile bağırdım, ve rahipler benim varlığımı fark ettiler. Bana doğru döndüler, kayayı havaya kaldırmak için kullandıkları hançerleri ile göğüslerini kesmiş olduklarını iğrenerek gördüm, her ne kadar kan’ın ruhlar için iyi bir besin olduğunu ve savaştan sonra bu alanlardaki anormal ışımanın nedeni burada beslenen ruhların olduğunu bilmeme rağmen, esrarlı bir nedenle bunu tahmin edemedim.

ANU hepimizi korusun!

Çığlığım ritüellerinde kaos ve karışıklığa neden oldu. Dağın geldiğim yönüne doğru koştum, bazılarının belki de ayini bitirmek için orada kalmalarına rağmen, rahipler peşimden koşmaya başladı, fakat soğuk gecede bayır aşağı deli gibi koşarken, kalbim göğsümden fırlayacak gibi oldu ve başımdan aşağı sanki kaynar sular döküldü, arkamda geldiğini duyduğum, parçalanan taşların ve düşen yıldırımların sesleri, üstünde koştuğum toprağı sarsıyordu. Korku ve telaşla yere düştüm.

Kalkarken, en yakınımda bulunan saldırgana doğru yüzümü çevirdim, silahsız olduğumu düşündüm. Hayretle gördüğüm, ne kadim bir dehşetin rahibi, ne de yasaklanmış bir sihrin büyücüsü idi, fakat, içlerinde ne yaşam ne de beden olan çimen ve yaprakların üstüne düşmüş siyah cübbelerdi.

İlkine doğru ihtiyatlı adımlarla yaklaştım ve uzunca bir dal parçası alarak cübbeyi ot ve dikenlerin üstünden kaldırdım. Rahipten tek arta kalan, uzun süre güneşin altında kalmış bir beden gibi kokan ve yeşil bir yağ’a benzeyen sümüksü bir çamur birikintisiydi. Bu kötü koku beni çok etkiledi, ancak diğerlerinin de aynı akıbete uğradığını bulmak için azimliydim.

Yalnızca birkaç dakika önce korku ile koşarak indiğim bayırdan geriye yürümeye başladım, bir öncekinin aynı durumdaki karanlık rahiplerden birini daha gördüm. Yürümeye devam ettim, birçok cübbenin yanından geçtim ancak artık hiçbirinin altına bakmak için çevirmeye girişmedim. Sonunda, rahiplerin komutuyla doğal olmayan bir şekilde havalanan gri anıt taşının yanına geldim. Şimdi, daha önce olduğu gibi yine yerdeydi, fakat üstündeki oymalar doğaüstü bir şekilde halen parlıyordu. Yılanlar, veya yılan olarak tanımladığım şeyler ortadan kaybolmuşlardı. Fakat sönmüş ateşin siyah ve soğuk olan közlerinin arasında bir metal plaka parlıyordu. Onu kaldırdım ve taş anıttaki gibi ancak anlayamadığım bir tarzla ve karışık bir takım sembollerin oyulmuş olduğunu gördüm. Taş anıttaki işaretlerin aynısı değildi, okuyamadığım halde, bu karakterleri okumuş gibi bir his vardı içimde, sanki eskiden bildiğim fakat uzun zaman önce unuttuğum bir lisanda yazılmışlardı. Kafatasımı şeytan ezmiş gibi başım ağrımaya başladı, ay’ın bir ışını şimdi artık ne olduğunu bildiğim, metal tılsıma çarptığında, bir ses kafamda yankılandı ve gördüğüm sahnenin tüm gizemlerini bir kelime ile açıkladı.

Sözde şiddetle kulağıma fısıldanmış gibi o anda her şeyi anladım.

Gri taşın üstünde oyulmuş bu işaretler Dış Dünyaya açılan Geçit idi:

… devam edecek …

DELİ ARAP’IN TANIKLIĞI

NASSHU’nun üç mührüne sahip olduğum yıllarda gördüğüm ve öğrendiğim her şeyin tanıklığıdır bu. Ben bin bir kez ay’ın doğuşunu gördüm, sanırım Peygamberlerin daha uzun yaşadığı söyleniyor ama eminim ki bu bir insanın yaşamı için yeterli uzunlukta bir süredir. Ben zayıf ve hastayım, büyük bir yorgunlukla tükeniyorum, ve hasret göğsümde bir siyah fener gibi asılı. Ben yaşlıyım.

Kurtlar gece konuşmalarında adımı hecelerler, ve bu sessiz ve hoş Ses beni uzaklardan çağırır. Çok daha yakınımdaki bir Ses kulaklarımda katlanılmayacak kadar berbat bir şekilde haykırır. Ruhumun yükü son dinlenme yeri için karar verecek. Bu andan önce, burada, eskilerin kadim sır olarak miras bıraktığı, her insanın kapısında bekleyen, ve çok az kalıp Kadim Tanrılara (isimleri karalanmalıdır!) tapan müminler dışında tüm insanlığın unuttuğu, dehşetin gizlice sokulması ile ilgili olanların tamamını yazmalıyım.

Eğer bu işi bitiremezsem, burada olanları al ve kalanları keşfetmeye çalış, çünkü zaman kısa, her taraftan, her geçitten, her yıkılmış engelden, her akılsız rahibin delice değişiminden gelecek olan kötülüğü insanlık ne biliyor ne de anlayabiliyor.

Bunun için, IGIGI’nin düzleminde, merhametsiz ve bedenlerinden atılmış gezgin semavi ruhlar tarafından hayatımı tehlikeye atarak, tam olarak bana verildiği gibi yazdığım bu bildiri, bir Ölüler Kitabı, bir Kara Dünyanın Kitabıdır.

Bu kitabı okuyanların tamamını, zamandan önceki zamanlarda da hüküm süren Kadim Tanrı ve Şeytanların yönettiği, Kıldaniler tarafından bilinen ve insanların da görmüş olduğu bu tanrılarla, insanın yaratılışından önceki zamanlarda semada yürüyen MARDUK’un ve Ustamız, Büyücülerin Efendisi ENKİ’nin ırkı olan Kıdemli Tanrıların, Evrenin bir yerinde, Dünyaları birbirine düşman eden unutulmuş bir savaşın öcünü almaya uğraşacakları nedeniyle burada uyarıyorum.

Biliyorum çünkü, Tanrıların bulunduğu tüm bölgelerde ve bu bölgelerin dışında da bulundum, ve Babil öncesi zamanındaki UR’un GANZIR geçidinden ulaşılan Ölümün ve Sonsuz Özlemin iğrenç bölgelerine de indirildim.

Aynı zamanda biliyorum ki, isimleri artık insanlık tarafında bilinmeyen veya hiç bilinmemiş, her çeşit ruh ve iblisle konuştum. Bazılarının mühürleri burada gösterilmiştir; bazılarını ise gittiğimde birlikte almam gerekir. ANU ruhumu affetsin.

Haritası hiçbir zaman çıkarılmamış Bilinmeyen Ülkeleri gördüm. Çöllerde ve boş arazilerde yaşadım, iblislerle, katledilmiş insanların, doğururken ölen kadınların ve LAMMASHATA’daki ifritin kurbanı ruhlar ile konuştum.

Ustamızın Sarayını ararken denizlerin altında seyahat ettim, yenilmiş medeniyetlerin taş anıtlarını buldum, ve bunların bazı yazıtlarını çözdüm; buna rağmen bazıları halen yaşayan insanları için sır olarak kalmıştır. Ve bu medeniyetler elinizdeki kitap kapsamındaki bilgi nedeniyle yok edilmiştir.

Yıldızlar arasında seyahat ettim ve Tanrıların karşısında titredim. Ve sonunda bulduğum formül ile ARZIR Geçidini aştım, buradan IGIGI’nin yasaklanmış iğrenç ülkelerine gittim.

İblisleri ayağa kaldırdım, ve ölümü de.

Yıldızlara veya HADES’in en alttaki oyuklarına erişmek için yapılan mabetlerin tepelerinde gerçek olarak görünen atalarımın ruhlarını çağırdım. Kara Büyücü AZAG-THOTH ile boşuna güreştim, ve INANNA ve kadeşi çift başlı baltanın Efendisi MARDUK’u çağırarak Dünyaya kaçtım.

Hükmüm altına aldığım kalabalık ifritleri davet ederek Doğunun ülkelerine karşı ordular kaldırdım, ve bunu yaparak alevler soluyan ve binlerce gök gürültüsü gibi kükreyen putperest dinsizlerin Tanrısı NGAA’i buldum.

Korkuyu buldum.

Kadim Tanrıların bizim dünyayı araştırmak ve sonsuza kadar gözetlemek için kullandığı Dışarıya giden Geçidi buldum. Gücü arayan ve ürkünç, kötü Geçidin kapısını açmayı başarıp bir saat içinde tükenen rahipleri olan bazı kayıp uygarlıkların kutsal kitabı olan korkunç MAGAN yazıtlarında ismi yazılı Kadim Tanrılardan, Dışarının Kraliçesinin kokusunu aldım.

Mezopotamya ve Helenlerde halen söylendiği gibi cahil çobanın oğlu gibi çok özel koşullar altında bu bilgiye sahip oldum.

… bitmedi ! …