Bir işletim sistemi yalnızca bilgisayarı açan, pencereleri taşıyan, dosyaları düzenleyen teknik bir aracı değildir. O, makinenin küçük cumhuriyetidir. İçinde işlemciler, bellek blokları, dosyalar, aygıtlar ve süreçler yaşar; her biri sınırlı kaynaklardan pay ister. Siyaset de tam burada başlar: Herkese aynı anda yetmeyen bir şeyi kim, ne zaman, ne kadar kullanacak?
Bir bilgisayarın kalbinde çalışan çekirdek, görünmez bir devlet gibi davranır. Kullanıcı ekranda bir video oynatırken, arkada antivirüs tarama yapar, tarayıcı sekmeleri homurdanır, güncelleme servisi sabırla sıra bekler. Hepsi işlemci zamanı ister. Fakat işlemci zamanı, antik şehirlerdeki su kanalları gibi sınırlıdır. İşletim sistemi bu akışı dağıtırken aslında bir adalet teorisi uygular.
Zamanlayıcı: Makinenin Başbakanı
Zamanlayıcı, hangi sürecin işlemciyi kullanacağına karar veren mekanizmadır. İlk bakışta bu teknik bir ayrıntı gibi görünür: kuyruklar, kesmeler, öncelikler, zaman dilimleri. Fakat biraz yakından bakınca bir siyasi rejim görürüz. İlk gelen ilk hizmet alır yaklaşımı, bürokratik bir eşitlik idealine benzer; kim önce geldiyse o konuşur. Kısa işi önce bitir stratejisi verimci bir teknokrattır; toplam bekleme süresini azaltır ama uzun ve ağır süreçleri dışarıda bırakabilir. Öncelikli zamanlama ise aristokratiktir: bazı süreçler daha önemlidir, bazıları beklemelidir.