Kuantum tünelleme, evrenin bize attığı en kurnaz göz kırpmalardan biridir. Klasik fizik der ki: Bir parçacığın önünde enerji bariyeri varsa ve parçacığın enerjisi bu bariyeri aşmaya yetmiyorsa, geçemez. Nokta. Kuantum mekaniği ise sandalyesine yaslanır, hafifçe gülümser ve şöyle der: “Geçemez mi? Belki de zaten öte taraftadır.” İşte tünelleme, bir parçacığın klasik olarak aşamayacağı bir engelin diğer tarafında belirme olasılığıdır. Bu yalnızca atomaltı dünyanın tuhaflığı değil; inovasyonun da gizli metafiziğidir.
Bir fikrin önünde de bariyerler vardır: bütçe yoktur, zaman yoktur, ekip hazır değildir, piyasa anlamaz, kurum izin vermez, zihin cesaret etmez. Klasik düşünce burada durur. Yol kapalıysa geri döner, daha büyük merdiven arar ya da bariyeri yıkmak için yıllarca plan yapar. Oysa yenilik çoğu zaman bariyeri yıkarak değil, onun içinden sızarak gelir. Bir bakarsınız, dün imkânsız denen şey bugün prototip olmuştur; alay edilen hipotez patent dosyasına dönüşmüştür; kimsenin ciddiye almadığı küçük bir sezgi, endüstrinin dilini değiştirmiştir.
