Bulut dediğimiz şey, kulağa hafif gelir: pamuk gibi, gökyüzünde, ağırlıksız. Fotoğraflarımızı buluta atarız, belgelerimizi bulutta saklarız, yapay zekâya sorularımızı buluttan yollarız. Oysa bu bulutun altında beton, çelik, bakır, fiber optik kablolar, jeneratörler, soğutma kuleleri ve hiç de romantik olmayan elektrik faturaları vardır. Dijital hayatın en büyük numarası burada başlar: Maddesiz görünen şey, dünyanın en maddi düzeneklerinden birine dayanır.
Veri merkezleri çağımızın görünmez fabrikalarıdır. Eskinin bacalı sanayi tesisleri duman çıkarırdı; bugünün veri merkezleri ise sessizlik, hız ve kesintisizlik üretir. Fakat sessiz olmaları masum oldukları anlamına gelmez. Her video izleyişimiz, her çevrim içi toplantımız, her otomatik yedekleme, her yapay zekâ sorgusu bir yerlerde işlemciyi ısıtır. Isınan işlemci soğutulmak ister. Soğutma elektrik ister, bazen su ister, çoğu zaman da her ikisini birden ister. Böylece dijital konforumuz, ekolojik bir pazarlığa dönüşür.