İnsan bedeni, milyonlarca yıl boyunca doğanın ağır ve sabırlı editörlüğünden geçti. Kemiklerimiz, kaslarımız, bağışıklık sistemimiz ve beynimiz; hayatta kalma denen o eski, vahşi sınavın notlarıyla şekillendi. Fakat şimdi sahneye yeni bir editör çıktı: teknoloji. Üstelik bu editör sabırsız, hırslı ve biraz da ukala. Gen düzenleme, beyin-bilgisayar arayüzleri, yapay organlar, nanoteknoloji, yapay zekâ destekli zihin uzantıları derken insan bedeni artık kutsal bir sınır değil; üzerinde çalışılan, güncellenen, optimize edilen bir platform gibi görülüyor.
Transhümanizm tam da burada başlar: İnsan, doğanın verdiği donanımla yetinmek zorunda mıdır? Yoksa görme, düşünme, yaşama, hatırlama ve hatta ölme biçimini yeniden tasarlayabilir mi? Bu soru yalnızca bilimsel değil, derinden felsefidir. Çünkü mesele daha hızlı koşmak, daha uzun yaşamak ya da hastalıkları yenmekten ibaret değildir. Asıl soru şudur: Bedenimizi aşarsak insanlığımızı da aşar mıyız, yoksa nihayet ona mı ulaşırız?