Bir program sonsuz döngüye girdiğinde ekran donar, fanlar hızlanır, kullanıcı sabrını kaybeder ve bilgisayar sanki varoluşsal bir kriz geçiriyormuş gibi davranır. Oysa felsefe açısından bakarsak, bu küçük teknik felaket, Nietzsche’nin bengi dönüş fikrinin dijital laboratuvardaki en çıplak halidir. Aynı komut, aynı koşul, aynı sonuç: tekrar, tekrar, tekrar. Soru şudur: Bu yalnızca bir hata mıdır, yoksa insanın kaderiyle yüzleşmesi için yazılmış en kısa metafizik senaryo mu?
Nietzsche’nin bengi dönüş düşüncesi basitçe şunu sorar: Ya bu hayatı, tüm acıları, sevinçleri, utançları, zaferleri ve kayıp dosyalarıyla birlikte sonsuza dek tekrar yaşayacak olsaydın? Buna evet diyebilir miydin? Yazılım dünyasında ise infinite loop, çoğu zaman yanlış kurulmuş bir koşulun sonucudur. while true çalışır, çıkış kapısı yoktur, break unutulmuştur. Programcı paniğe kapılır. Fakat filozof gülümser: İşte insan da çoğu zaman böyle yaşamaz mı? Aynı korkular, aynı ilişkiler, aynı kaçışlar, aynı ertelemeler. Kod değişmezse çıktı da değişmez.
