Bir fotoğrafa bakarsınız: deniz biraz daha mavi, yüzünüz biraz daha pürüzsüz, gökyüzü biraz daha dramatik. O anı hatırladığınızı sanırsınız. Oysa belki de hatırladığınız şey, artık yaşanmış an değil; üzerine filtre çekilmiş, kırpılmış, parlaklığı artırılmış dijital bir varlıktır. Hatıra, zihnin karanlık odasında değil, ekranın soğuk ışığında yeniden doğmuştur. Soru şudur: O fotoğraf hâlâ geçmişe ait bir belge midir, yoksa geçmişin yerine geçen yeni bir gerçeklik mi?
İnsan hafızası sanıldığı gibi sadık bir arşiv değildir. Daha çok, her açıldığında dosyayı biraz değiştiren tuhaf bir editör gibidir. Bir olayı hatırladığımızda onu olduğu gibi çağırmayız; yeniden kurarız. Kokular, duygular, sonraki bilgiler, pişmanlıklar ve arzular bu kuruluma karışır. Dijital fotoğraf burada masum bir tanık gibi görünür, ama aslında tanıklık ederken müdahale eder. Çünkü görüntü yalnızca anı saklamaz; anının nasıl hatırlanacağını da emreder.
