Satranç tahtasında vezir yalnızca bir taş değildir; hareket özgürlüğünün, gücün, kontrolün ve ihtimallerin simgesidir. En uzun hatlarda ilerler, saldırıyı bir anda savunmaya dönüştürür, rakibin planlarını bozar. Bu yüzden veziri feda etmek, özellikle oyunu yeni öğrenen göz için neredeyse delilik gibi görünür. İnsan zihni değer verdiği şeyi elinde tutmayı güvenlik sayar. Vezir tahtadaysa hâlâ seçenek vardır; vezir gittiyse sanki dünya biraz daralmıştır. Fakat büyük oyuncu bazen tam tersini görür: Vezirin kalması yenilgiyi uzatacak, fedası ise matı zorunlu kılacaktır.
Hayatın en acımasız derslerinden biri de budur: En değerli sandığımız şey, her zaman bizi zafere götüren şey değildir. Bir kariyer, bir ilişki, bir unvan, bir şehir, yıllarca kurulmuş bir kimlik ya da başkalarının hayranlığı… Bunlar bizim vezirimiz olabilir. Onları kaybetme ihtimali karşısında yalnızca korku duymayız; kendimizi kaybedeceğimizi düşünürüz. Çünkü çoğu zaman sahip olduğumuz şeyle kim olduğumuzu birbirine karıştırırız. Oysa insan, elindekilerin toplamı değildir. Bazen ancak en parlak taşını bıraktığında, oyunun gerçekte ne olduğunu görmeye başlar.
