Matematiği çoğu zaman evrenin en disiplinli memuru gibi hayal ederiz: Kravatı düzgün, dosyaları düzenli, her soruya damgalı ve imzalı bir cevap veren kusursuz bir bürokrat. İki kere iki dört eder, üçgenin iç açıları belirli koşullarda yüz seksen derecedir, asal sayılar sonsuza gider. Her şey yerli yerindedir. Sonra Kurt Gödel gelir, kapıyı nazikçe çalar ve şunu söyler: Bu binanın bodrumunda kilitli bir oda var; üstelik anahtar da içeride.
Gödel’in Eksiklik Teoremleri, özellikle yeterince güçlü ve tutarlı matematiksel sistemler için sarsıcı bir gerçeği ortaya koyar: Böyle bir sistemin içinde, doğru olduğu halde o sistemin kurallarıyla ispatlanamayan önermeler vardır. Yani matematik, kendi kendini tümüyle aydınlatan bir projektör değildir. Bazı köşeler karanlık kalır; karanlık oldukları için yanlış değil, sistemin ışığı oraya ulaşamadığı için ispatlanamazdır.