Bir çocuğun oyun oynarken kaç kez başarısız olduğunu saymayı deneyin. Blok kule devrilir, karakter uçurumdan düşer, satrançta vezir kaybedilir, dijital oyunda bölüm yeniden başlar. Fakat tuhaf bir şey olur: Çocuk bunu çoğu zaman “ben aptalım” diye yorumlamaz. Yeniden dener. Çünkü oyunun evreninde hata, kimlik yargısı değil, bilgi parçasıdır. Eğitimde oyun felsefesinin en kışkırtıcı vaadi tam da budur: Hatanın cezalandırılmadığı, yalnızca bir sonraki hamle için tecrübeye dönüştüğü bir öğrenme modeli.
Geleneksel okul kültürü çoğu zaman hatayı kırmızı kalemle işaretlenmiş bir suç mahalli gibi sunar. Yanlış cevap, eksik not, başarısız sınav: Hepsi öğrencinin zihnine sessiz bir mesaj gönderir: “Dikkatli ol, düşme.” Oysa öğrenme dediğimiz şey zaten kontrollü düşme sanatıdır. Yürümeyi öğrenen bir bebeğe “üç kere düştün, bu dönem yürüme dersinden kaldın” demeyiz. Çünkü sezgisel olarak biliriz: Düşmek, yürümenin zıddı değil, yoludur.
