Bir kelime yazıyoruz: yarım kalmış, yanlış yazılmış, hatta biraz tembelce fırlatılmış bir kelime. Meilisearch gibi modern arama motorları, daha biz düşüncemizi tamamlamadan sonucu önümüze koyuyor. Milisaniyeler içinde. Sanki dijital evren, zihnimizin arkasında duran sabırsız bir kütüphaneci: Sen zahmet etme, ben buldum bile. Bu büyüleyici bir konfor. Ama her konfor gibi, ruhun derinlerinde küçük bir bedel fişi bırakıyor.
İnsan hafızası bir veritabanı değildir. Beyin, bilgiyi raflara alfabetik dizmez; kokulara, utançlara, zaferlere, çocukluk ışıklarına, yarım kalmış cümlelere bağlar. Hatırlama dediğimiz şey çoğu zaman bir dosya çağırma işlemi değil, karanlık bir odada el yordamıyla eski bir anahtarı aramaktır. Bazen anahtar hemen bulunur. Bazen de arama sürecinin kendisi bizi dönüştürür. Fakat milisaniyelik arama deneyimi, bu dönüşüm alanını daraltır. Zihin, kendi mağarasına inmeye fırsat bulamadan dışarıdan projektör tutulur.
