Bir buluta bakıp sakallı bir bilge, prizde şaşkın bir surat, tost ekmeğinde kutsal bir siluet gördüğünüz olduysa tebrikler: beyniniz çalışıyor. Hatta fazla çalışıyor. İnsan zihni, kaosun ortasında düzen arayan bir avcıdır. Ormanda yaprak hışırtısını rüzgâr sanan atamız huzur içinde yürüyebilirdi; kaplan sanan atamız ise belki biraz paranoyaktı ama hayatta kalma ihtimali daha yüksekti. Evrim, bize gerçeği olduğu gibi değil, işe yaradığı kadar görmeyi öğretti.
Örüntü tanıma, zekânın temel kaslarından biridir. Dil öğrenirken, yüzleri ayırt ederken, müziğin ritmini yakalarken, bilimsel hipotez kurarken bu kası kullanırız. Fakat her kas gibi bu da aşırı çalışınca sakatlanır. İşte apophenia, yani ilgisiz şeyler arasında anlamlı bağlar görme eğilimi, zihnin bu sakatlanmış dansıdır. Rastgele noktalardan kader haritası, tesadüflerden gizli mesaj, gürültüden kehanet üretiriz.
