Karanlık web denince zihnimizde genellikle neon ışıklı bir yeraltı pazarı, kapüşonlu siluetler ve dijital sisler belirir. Oysa sosyolojik açıdan asıl mesele teknoloji değil, maskedir. İnsan yüzünü kaybettiğinde ne kazanır? İsmini sakladığında vicdanı da mı saklanır? Yasanın ve gözetimin zayıfladığı, en azından öyle hissedildiği bir ortam, insan doğasının laboratuvarı gibi görünür. Fakat bu laboratuvarın sonuçları sanıldığı kadar basit değildir: Ortaya sadece canavar çıkmaz; korkmuş yurttaş, meraklı gezgin, paranoyak tüccar, idealist muhbir ve kendi gölgesine âşık olmuş ego da çıkar.
Modern toplum, davranışlarımızı yalnızca yasalarla değil, bakışlarla da düzenler. Sokakta, işte, okulda, sosyal medyada sürekli görünürüz. Foucault’nun panoptikonu burada dijital bir akvaryuma dönüşür: Balık olduğumuzu unutur, suyun adı özgürlük sanırız. Karanlık web ise bu akvaryumun arkasındaki çatlak gibidir. İnsan oraya geçtiğinde, artık seyircinin bakışı zayıflar. İşte soru burada başlar: Ahlakımız gerçekten içimizde midir, yoksa başkalarının bizi yakalama ihtimalinin şık bir kostümü müdür?
Anonimlik: Özgürlük mü, çözülme mi?
Anonimlik iki uçlu bir bıçaktır. Bir yanında baskıcı rejimlerde konuşma hakkı bulamayanlar, gazeteciler, aktivistler, ihbarcılar vardır. Kimliğini saklamak bazen hakikatin nefes borusudur. Diğer yanında ise sorumluluktan kaçış, empati kaybı ve zarar verme cesareti bulunur. Yüz görünmeyince kurban da silikleşir. Sosyal psikolojinin söylediği gibi, kimlik belirsizliği bireyi kalabalığın karanlık paltosuna sarabilir; kişi yaptığı eylemi artık kendi adına değil, maskenin adına yapıyormuş gibi hisseder.
Ancak burada romantik bir yanılgıya düşmemek gerekir. Karanlık web, yasasız bir vahşi doğa değildir; daha çok resmi kurumların zayıf, gayriresmi kuralların güçlü olduğu bir sınır kasabasına benzer. Güven yoksa alışveriş de yoktur, itibar yoksa ilişki de yoktur, norm yoksa topluluk da yoktur. Bu yüzden en gölgeli alanlarda bile puanlama, aracılık, şifreli güven ilişkileri, dışlama ve cezalandırma biçimleri ortaya çıkar. İnsan, yasa gidince normsuz kalmaz; hemen yeni kabile yasaları üretir. Çünkü insan yalnızca özgürlük isteyen bir varlık değil, öngörülebilirlik isteyen bir varlıktır.
Bu noktada karanlık web, Hobbes ile Rousseau’yu aynı masaya oturtur. Hobbes, insanın denetimsiz kaldığında çıkarı için saldırganlaşacağını söylerdi. Rousseau ise bozulmanın toplumdan geldiğini, insanın özünde daha masum olduğunu ima ederdi. Karanlık web ikisine de kısmen hak verir ve ikisini de eksik bırakır. İnsan ne saf bir kurt ne de kayıp bir melek. İnsan, koşullara göre biçim değiştiren bir olasılıklar yığınıdır. Teşvikler, riskler, grup normları ve kimlik duygusu değiştiğinde, ahlaki kaslarımız da farklı çalışır.
Jungiyen bir dille söylersek, karanlık web kolektif gölgenin sunucu odasıdır. Toplumun gündüz yüzünde bastırılan arzular, korkular, öfkeler ve fanteziler burada takma adlarla dolaşır. Ama gölge yalnızca kötülük değildir; bastırılmış cesaret, yasaklanmış hakikat ve boğulmuş yaratıcılık da gölgenin içindedir. Bu yüzden karanlık webi yalnızca suçun coğrafyası olarak görmek, aynaya bakıp sadece lekeleri saymaya benzer. Daha rahatsız edici gerçek şudur: Orası bizden ayrı bir gezegen değil, bizim uygarlığımızın bodrum katıdır.
Gözetimin yokluğunda insan doğasının aldığı şekil, aslında gözetimin varlığında ne kadar sahici olduğumuzu da sorgulatır. Eğer iyi davranışlarımızın büyük kısmı görünür olmaktan kaynaklanıyorsa, medeniyet dediğimiz şey ince bir kamera kablosuna mı bağlıdır? Yine de umut burada bitmez. Çünkü anonim ortamlarda bile dayanışma, bilgi paylaşımı, karşılıklı yardım ve etik ilkeler gelişebilir. Demek ki insanın içinde yalnızca yakalanma korkusu değil, anlam arayışı da vardır.
Karanlık web sosyolojisinin en kışkırtıcı dersi şu olabilir: Yasa insanı tamamen yaratmaz, ama insanı çıplak da bırakmaz. Gözetim davranışı hizaya sokar, fakat vicdanın yerine geçemez. Maskeler düştüğünde değil, maskeler takıldığında kim olduğumuz ortaya çıkar. Çünkü maske, yüzü saklarken arzuyu büyütür. Karanlık web bize teknolojinin değil, insanın eski sorusunu fısıldar: Kimse bakmıyorken, hangi tanrının huzurunda yaşıyorsun?
