Satranç tahtası, altmış dört karelik küçük bir evrendir; ama bu evrende insan zihninin iki farklı çalışma biçimi çarpışır: taktik ve strateji. Taktik, gözünün önünde patlayan bombadır. Strateji ise henüz kimsenin duymadığı, fakat toprağın altında ilerleyen fay hattı. Bir oyuncu veziri tehdit altında kaldığında doğru hamleyi bulmak zorundadır; bu taktiktir. Fakat o vezirin neden o kadar savunmasız bir kareye geldiğini sormak ise stratejidir.
Bu ayrım yalnızca satranca ait değildir. Hayatta da çoğu insan taktiksel zekâsıyla övünür: Krizi yönetir, tartışmada iyi cevap verir, son teslim tarihine yetişir, rakibin hamlesini boşa çıkarır. Bunlar küçümsenecek meziyetler değildir. Taktik, zihnin acil servisidir. Panik anında düzen kurar; karmaşayı birkaç hesaplanabilir varyanta indirger. Çatal, şiş, açmaz, ara hamle ve fedalar bu nedenle büyüleyicidir: Görünürde kapalı olan bir kapının aslında tek bir doğru anahtarla açıldığını gösterirler.
